Sinds een aantal maanden is Matthijs bij mij in de winkel als vrijwilliger werkzaam. In het dagelijks leven werkt hij als ZZP’er in de horeca en zijn we, tezamen met Mosje, een uitzendbureau aan het opstarten. Iedere dag, tenminste als hij er is, verbaas ik me erover hoe hecht de band onderling is tussen horecapersoneel in Dordrecht. Door Matthijs voel ik me een stuk jonger, tenminste van geest dan. Want het tempo waarmee deze jongen infundeert is beangstigend te noemen wat weer inhoudt dat ik de volgende dag volledig in de steigers moet. Mijn blik in de spiegel de day after doet mij beseffen dat fillers overwegen misschien toch een optie is.

Vorige week werden wij met het uitzendbureau gebeld of wij een kok konden leveren bij de Roompot in Hoederloo. “Tuurlijk”: riepen Mosje en ik in koor. Dus wij vol trots Matthijs gebeld dat wij, immers een startend uitzendbureau een mega-order binnen hadden gehaald. “Grappig”: antwoorde Thijs; “leuk, maar ik heb niemand meer in het bestand staan en er zijner inmiddels al 22 aan de klus”. Maar dat wisten we toch, terwijl Mosje en ik elkaar vragend aankeken. Maar kan jij dan niet ? En toen kwam het…..Matthijs is op kamp. Sorry ? Ja, musicalkamp met de speeltuinvereniging. Hij zat ergens in een boerderij in Otterloo.

Nu wist ik, via via, dat Matthijs al bij een toneelgezelschap heeft gespeeld, ieder jaar Sinterklaas speelt en perfect diverse volksliederen met zijn dijbenen kan klappen. Maar deze had ik niet aan zien komen. Dit moest ik zien. Dus ik kokkerellen in Hoenderloo en daarna op visite bij Thijs.

Toen ik aankwam zat Matthijs daar met Olivier. Ik had gelijk al een beeld.

Olivier is wat men in de volksmond noemt “een mooie gek”. Relatief goed opgevoed door zijn moeder en alcoholistische stiefvader, maar het leven op een kamp in een woonwagen heeft zo zijn sporen nagelaten. Positief en negatief. Ik werd meegenomen in de wondere wereld van Olivier. Olivier wist “boeiend” te vertellen over diverse computerprogramma’s terwijl hij op een laptop aan het typen was.

Was van de vrachtwagen gevallen, vertelde hij, maar deed het nog opvallend goed verder. Ook geen krassen en zo, maar daar wilde hij verder niets over zeggen. Er stond zelfs een werkend account van Adobe CC op. Hierdoor kwam hij in aanraking met een tekenprogramma.

Na een paar dagen hiermee gekloot te hebben had hij het programma redelijk in de vingers en vroeg hij zich af of hij hier iets mee kon doen. Hij had tenslotte geen baan;  werkte altijd zwart en  had daardoor ook geen fatsoenlijke CV. Hij moest natuurlijk wel in leven blijven. En bier en kleding zijn gewoon heel belangrijk voor Olivier.

Inmiddels heeft hij een ontwerp burootje, bij de KVK aangemeld, een webshop uit de grond gestampt en al zijn maffe designs toegevoegd. Hij werkt nu wit en is weer blij. Hij drinkt zelfs iets minder overdag. Vol verwondering liet ik zijn waterval over me heenkomen. Toen hij vroeg of ik de wijn zat, begon hij, na een bevestigend antwoord, te oreren hij dat hij een familie was van Fraser Brown.

Huh, Fraser Brown ? De wijnmanager van Catalina Sounds. Nu verkopen wij Crowded House in de winkel. Gemaakt door de beroemde wijnmaker Peter Jackson.

“Jawel”; pareerde Olivier vakkundig. “ Met Crowded House en Totara lanceerden Matt Ward en Fraser Brown (Catalina Sounds) nog 2 andere brands die garant staan voor typisch Nieuw-Zeelandse en kwalitatieve wijnen. Crowded House refereert naar de beginjaren in Wairau Valley toen Matt en Fraser pioniers waren in een vallei waar nog geen druif te vinden was.

Ondertussen zijn zij hier verre van alleen en ontdekten ook anderen de enorme kwaliteit die deze plaats te bieden heeft.

Het is zoals ze zelf zeggen: “In het begin, toen we hier aankwamen, waren we nog alleen en moedig, of misschien zelfs dom. Maar ondertussen zijn we met vele anderen en kunnen we het hier echt onze thuis noemen … Ons dicht bevolkte huis.

Net zoals bij Catalina Sounds gaan ze enkel voor het allerbeste van wat Wairau te bieden heeft.

Cool Climate wijngaarden die door hedendaagse problemen als klimaatopwarming belangrijker dan ooit zijn geworden. Zeker nu veel van de oorspronkelijke wijnstreken meer en meer kampen met de enorme problemen die enkele graden opwarming met zich meebrengen. Respect voor natuurlijk evenwicht en duurzaamheid zijn hier dan ook geen holle woorden. De wijnen dragen dan ook een label voor “Sustainable winegrowing”.

Toen haakte Thijs ook nog in. De Wairau vlakte wordt beschermd tegen koude in het zuiden door de Wither Hills. De temperatuur wordt gemodereerd door de koele zeebries vanuit Cloudy Bay. Het maakt dat de temperaturen overdag warm zijn en ’s avonds sterk afkoelen. Dit geeft Marlborough Sauvignon zijn typisch aromatisch en levendig karakter. De wijn is een blend van druiven afkomstig van 6 verschillende wijngaarden verspreid over de vlakte van Wairau en de zuidelijke valleien. Alle wijngaarden hebben een ondergrond van zand met stenen en klei/kalk.

Opeens bedacht ik me dat ik nog een doos Crowded House, als nasleep van onze virtuele Valentijnsproeverij, in de auto had staan. Lekker glas wijn, deze sauvignon.

Nieuw Zeeland is natuurlijk het omgekeerde van ons klimaat. De druiven worden hier eind maart begin april geplukt.  Na de pluk laten ze de most volgens de klassieke, met temperatuur gecontroleerde,  fermentatie in roestvrij stalen kuipen.

Ze hebben de tijd want na ongeveer een half jaar volgt de botteling.

Ondertussen schonk ik de glazen vol. Met Henk Poort op de achtergrond schitterde de wijn in mijn glas. Mooie licht groengele kleur. Levendige neus met stuivende aroma’s van limoen, kiwi, sinaasappelbloesem en een fijn vleugje cantaloupe. Heerlijk frisse en licht exotische smaak. Zijn intens maar zacht karakter eindigt in een lange aanhoudende afdronk.

Verdorie, het leven kan toch mooi zijn. En wijn verbroedert. Al mijn vooroordelen richting Olivier en musicals verdwenen als sneeuw voor de zon. U begrijpt de vooroordelen ten opzichte van Matthijs zijn uiteraard alleen maar aangesterkt. Sommige dingen moeten ook bij het oude blijven.