Al 17 jaar gaan we met heerengenootschap ergens in de wereld drie sterren eten. Linksom of rechtsom hebben wij roots in de horeca. Zoals Amy Groskamp te Have zou zeggen een respectabel aantal heren van divers pluimage.

Het is eigenlijk begonnen vanuit de hotelschool in Rotterdam. Hier werkt Robert Mout als docent. U wel bekend van mijn ommekeer in de Duitse wijnen, maar dit terzijde. Op het eerste tripje werd ik gevraagd als “begeleiding” voor een intermezzo bij de heer Gordon Ramsey.

Dit gebeurde bij zijn, geloof ik, eerste drie sterren zaak the Claridge’s  in London.

Hier hadden we, tezamen met 4 docenten en 22 opgewonden leerling koks, een “tafeltje” kunnen reserveren. Na de incheck in een of ander hostel werden uitdrukkelijk op het hart gedrukt om 19:00 uur strak in pak aan tafel te verschijnen. Ron Ferdinandus, de andere organisator, hield een strak ober-storm-kamp-fuhrer -regime op na. Dus Rob en ik kleedden ons in een record tijd om, gooiden ons haar in de plooi zodat er meer aperitief tijd overbleef in de lokale kroeg. Onze laatste aperitief genoten we bij een kroeg op 4 minuten afstand bij Claridge’s.

Met Ron in ons achterhoofd namen onze laatste slok wijn en togen om 18:45 uur stipt naar the Claridge’s.

Daar aangekomen werden we, met alle egards, ontvangen door een drietal heren. Getooid in een pak waar de gemiddelde Beefeater guard jaloers op was. Of wij bij het gezelschap hoorden. Ja toch ? We werden naar de lift begeleid waar een piccolo ons, naar de bovenste etage dirigeerden. “Verdorie Rob, strak geregeld” moppelde ik richting mijn maatje. We stapten de lift nog niet uit en we kregen een glas Billecart Salmon in ons hand gedrukt. “Kijk” zie Rob, “zo hoort het !”

Ondertussen gingen we op zoek naar ons gezelschap. Wel een hoop financiële heren, van de Stock Exchange of een of andere bank, aantrekkelijke dames en een aantal opgeschoten jongens met , naar we denken, roos op hun revers. Maar geen leerling of Ron te bekennen. Dus wij op onderzoek uit. Uiteraard vergezeld van wat glazen Champagne, een oestertje links en rechts, kreeft en een brioche met ganzenlever. Na een half uurtje besloten toch maar eens te informeren waar ons gezelschap dan zou moeten zijn.

Pijnlijk, tenminste voor hun, werd het misverstand geconstateerd. We moesten in het restaurant zijn. Daar zaten 26 vragende ogen ons aan te kijken. Na een ferme en korte uitleg van Rob (wel aan hem besteed) was zelfs Ron overtuigd. Na een liuchte vertraging gingen we dan toch maar van start.

Inmiddels zijn de leerlingen afgehaakt en gaan we met een wisselend gezelschap van minimaal elf overjarige pubers op pad. Of zoals wij prefereren: schoolreis. Een keukenboer, een top – patissier, een vloerenlegger, iemand die kan koken, twee restaurateurs, directeuren bij Ahold en Sligro, diverse docenten, een missionaris in Duitse Riesling, een koning video-brochures en een of andere natnek met een wijnwinkel. Op een of andere manier past het perfect bij elkaar.

Bocuse, Osteria Francescana, The Fat Duck, Arzak, Cellar Con Roca, Vendome, Diverxo zijn een aantal restaurant waar we de nodige avonturen beleefd hebben. Na verloop van tijd begonnen Rob en ik te protesteren. Genoeg met de drie dubbel rechts gedraaide prei met een zalfje van gefermenteerde biet. Wijn gingen we proeven….

Dus Haro was de volgende bestemming. Het hart van de Rioja. Muga en Roda stonden op de planning. Fantastisch,.

Eind jaren tachtig richtten Mario Rotllant en Carmen Daurella samen Bodegas Roda op en vestigden zich in de legendarische stationswijk van de wijnstad Haro. Denkt u aan Ernstjan zijn aanstaande “stukje” over druifluis.

Ze waren vastbesloten de wijnwereld te veroveren met een nieuw concept. Hun filosofie was revolutionair vanwege het moderne concept, hun visie op wijnbouw en de nadruk op het belang van oude wijngaarden. Een van de meest representatieve wijnhuizen in Rioja Alta. Dankzij hun innovatieve visie en filosofie behoort het wijnhuis inmiddels tot de top van de wijnproducenten. Daar gingen we. De salesmanager was er een van de prettige wijze om naar te kijken, een sterren lunch en een breedte proeverij en 2 glazen Cirsion maakte de geluk beleving compleet.

Maar toen begon er een dilemma. De derde helft. Nu is Haro een heel leuk stadje maar bruisend is geen USP bij de lokale VVV. Dus gingen we maar eten bij Beethoven. Een lokaal restaurant met een “lichte en makkelijk verteerbare” menukaart.

En daar kreeg ik een revival..huh, Beethoven ?? Perplex rende ik naar buiten. Waren Rene en Casper hier niet ….?

Toen ik op het dorpsplein stond viel alles op zijn plaats. Daar waren ze. De tonnen waar beide heren over oreerden.

Nu lijkt een kleine uitleg wel op zijn plaats. Ik ben een gelukkig man met diverse vriendenkringen. Een ervan zijn de Tonnies. Opgericht door deze 2 heren vergezeld van  iemand met een slechte kennis over voetbal en een persoon met een minderwaardige opleiding. Maar toch, ook een herengenootschap van wijnkenners / -liefhebbers zoals de heren zelf zeggen. Een illuster gezelschap wat binnenkort haar zoveelste verjaardag viert. Gerucht gaat dat het gezelschap door Illuminati is opgericht. Een 2e mythe is dat je minimaal een ton moet hebben om te kunnen aansluiten. En dit scheelt, ik heb er 3 in de winkel staan en 2 buiten de deur. De ballotage was geen enkel probleem.

Heden ten dage houdt het gezelschap zich bezig met het bevorderen en stimuleren van alle ingrediënten voor een Bourgondische levensstijl.

Onlosmakelijk onderdeel van deze levenswijze is wijn. En dan met name het nuttigen ervan. Door Rene Nijp ben ik bij de club gekomen. Inmiddels zijn er 19 Tonnies. Variërend in lengtes van 2 meter 20 (2 maal 1meter 10) tot een meewarige advocaat. Hier ontmoette ik Ernstjan. De eerste persoon die dansen op een epileptische aanval kan laten lijken. Maar ook dat mag de pret niet drukken. Gemist worden de “vergaderingen” in de Sleutel waarbij de diverse evenementen georganiseerd worden. Deze “vergaderingen ”worden in de korst mogelijke tijd afgerond zodat de rondvraag afgekort kan worden in een rondje.

Hierna worden de branche gerelateerde onderwerpen niet geschuwd en wordt steevast de choreografie van Helene Fisher ge-evalueerd.

Tja, het leven kan toch ook eenvoudig zijn.