We worden oud. Sinds een jaar of 35 heb ik een vriendinnetje waar ik direct en indirect lief en leed mee deel. Wendy heet ze en ik heb haar leren kennen op de Albert Einstein. Interessant hoor ik u denken, maar met Wen heb ik de grootste Chateau’s bezocht, de duurste wijnen gedronken, sterren gegeten en ondertussen zijn we toch gewoon gebleven.

Totdat Wen bij Nike ging werken en ik leerde dat je Nike niet uit moest spreken als Naik maar als Naaaaykie. Helemaal verwarrend werd het toen ik haar visitekaartje kreeg. Ze had een titel die pas zichtbaar werd als je drie keer het kaartje uitgeklapt had.

Zoals met zo veel zijn ook wij een gevalletje wat sich liebt neckt sich. Complete tegenpolen zijn we. Wen is bokke gestructureerd. Waar ik krampachtig probeer alles uit het hoofdje te doen werkt Wen met een Thingstodotoday-boekje en kan ze pas slapen als alles afgevinkt is. Wellicht ook een reden dat Naik of Naaaaykie mij nooit heeft zien staan.

Wen ging los. Ze zette winkels op in diverse steden van Europa en zat regelmatig op de tribune bij Barcelona, Paris Saint German of Chelsea. Ze had zelfs nog kaarten voor mij en mijn vader geregeld voor Nörrköping – Mjällby AIF (overigens thuis altijd lastig).

Tussendoor had ze Marco leren kennen. Een geweldige goser zoals we dit in Rotterdam zeggen. Staat iedere dag minimaal een half uur voor de spiegel om er nonchalant uit te zien. Houdt van de goede dingen des leven en is, in ieder geval in mijn beleving, een top-ondernemer. Marco is eigenaar van een multinational, maar daar zal je uit zijn mond nooit iets over horen.

Verbaasd was ik toen ook dat ik van Mar een uitnodiging kreeg op de Miljonairsfair om naar zijn stand te kijken. Grappig. Marco en Reneetje hebben samen het Broodroosterfeest opgezet en nu hou ik op, anders denkt u dat ik hier 2 curricula op zit te dreunen.

Op een gegeven moment wordt ik door Wen gebeld. Morgen kom ik je ophalen en je moet een schone onderbroek, wat ordentelijke kleding en…Wacht maar ik stuur je nu een lijst met de mail.

En daar kwam een keurige paklijst van avondjurk tot zwembroek. Verheugd ging ik pakken. Dit wordt natuurlijk een meet & greet met Messi, golven met Tyler Woods, potje dunken met Kobe Bryant of een balletje slaan met Rafael Nadal. Kon ik gelijker tijd eens vragen waarom hij zijn dessertwijn maakt door zo vroeg alcohol toe te voegen.

Man, ik had er zin in.

Stipt op de afgesproken tijd stond Wen voor mijn winkel. Gehaast rende ik mijn winkel uit we moesten immers op tijd boarden. Wen startte en reed richting de snelweg. Bedachtzaam zat ik de weg te analyseren. He, ze miste de afslag naar Amsterdam. Welk vliegveld moesten we dan naar toe. Halverwege kon ik Weeze en Eindhoven ook afschrijven en reed ze richting Brussel.

Op de ring Antwerpen werd afslag Gent genomen. Dus vliegveld Brussel kon ik ook afvinken. Waarschijnlijk rijden we gewoon door naar Parijs bedacht ik me.

Opeens schoot Wen de snelweg af en ging door op een weg tussen diverse graan-, mais- en gerstvelden door.  We passeerden een bordje Heuvelland. Terwijl ik met verbazing zat te kijken naar een heuvel vol boshyacinten die de horizon paars kleurden stuurde Wen behendig de auto een parkeerplaats op. “Zo, effe een bakkie”: zei ze. Als een haas in de sneeuw hobbelde ik achter haar aan. Daar werden we hartelijk onthaald door Marco.

Het blijft verbazingwekkend dat je dan gaat doen alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat je 2 ½ uur met Wendy in een auto zit voor een bakkie en dat Marco dan ook op het terras zit. Langzaam daalde in mijn brein dat dit waarschijnlijk niet een normale gang van zaken was en met verbazing vroeg ik de legendarische vraag of hij hier dan wel vaker kwam. Ijzersterk verweer moet Marco gedacht hebben. En terwijl ik nog steeds aan het verwerken was kwam mijn toekomstige nieuwe vriend van het toilet af. Net zo verbouwereerd als ik stelde hij zich aan me voor. “Edward Jeijsman, maar je mag me ook wel Jeijs of Porno noemen hoor”.

Toen leek het Marco beter om in te grijpen en licht in onze duisternis te brengen. Na een glas Auxerrois werd het verwerken een stuk makkelijker. “Waarom, brengen Wen en ik jullie nu hier naar de In den Wulf zullen jullie je afvragen”. En een grote eer viel mij ten deel. Edward/Jeijs/Porno en ik werden gevraagd om getuige te zijn op hun huwelijk. Wow. En om dit te vieren gingen we dineren, bleven we slapen en hadden we de dag daarna een proeverij bij De Caves St Remy-Desom.

Nu zijn Edward/Jeijs/Porno en ik geen types die snel stil vallen maar het was Wendy en Marco wel degelijk gelukt. Vergeten waren alle sterren want dit was duizend maal leuker.

Een diner met om maar wat te noemen mosselen met wit bier en een espuma van mossel.

Licht gekonfijte rode biet met sleedoorn, over kerrieplant gerookte makreel met miso-pasta, hopscheuten uit Reningelst met Hollandaise saus en zevenblad.

Maar wat me ook bij is gebleven waren de kerremelkstampers, een begrip in de streek! De karnemelkstampers komen met een bruine saus van aardappelschil. Apart om te dippen is er een aardappel gegaard in een zoutkorst met assen.

En de duif bij In de Wulf is een signatuur. De duif uit Steenvoorde werd maar liefst 6 weken gerijpt op hooi en komt met de toast van de lever. Dit gerecht in canapé stijl zorgt voor enkele smaakbommetjes.

En uiteraard dronken we er heerlijke wijnen bij waaronder een Christophe Semaska Condrieu Lys d’Or.  Ohoh,  mooie strogele kleur. Volle kruidige neus met veel witte bloesem, een vleugje vanille en een mand vol tropisch fruit. Deze wijn komt uit een regio welke de bakermat is van de viognier. Hier komen de wijnen vandaan die internationaal als de meest edele witte wijnen ter wereld worden beschouwd. De intense smaak vraagt om smaakvolle gerechten en dat was wel degelijk gelukt.

Gelukzalig lagen Edward/Jeijs/Porno en ik naar het dak te staren in onze slaapkamer en terwijl

Edward/Jeijs/Porno langzaam met een kettingzaag in de weer ging. Tenminste zo leek het toen ik rond 9:00 uur wakker schrok omdat Wen op de deur stond te bonken. Wakker worden, ontbijten we moeten naar de Caves St Remy-Desom.

Na het ontbijt voerde ik als een groot kind een half uur durende monoloog hoe geweldig ik dit allemaal vond. Wen deed er het zwijgen toe. Maar toen ik vroeg waar gaan we naar toe stak ze van wal. Deze caves is gevestigd in Remich, aan de oever van de Moezel in Luxemburg.

In 1922 stichtte de familie Desom de “Caves St Remy” in een prachtig 19e-eeuws pand, voorheen een spinnerij. Oorspronkelijk handelden ze in wijnen, maar uiteindelijk gingen zij zelf meer wijn produceren. Ze beschikken nu over percelen op vermaarde wijnbergen. De druiven worden nog steeds met de hand geplukt en worden enkel door hun soortelijk gewicht geperst. Dit is belangrijk voor het maken van Grand Cru’s.

Vanuit de bijrijdersstoel reageerde ik verrast. Wen ging onverdroten voort. Getemperd subatlantisch klimaat. De winters zijn er gematigd en in de zomer is de temperatuur er zelden al te warm, dit alles door een aanvoer van oceaanlucht. De wijngaarden hebben een kalkstenen ondergrond.

Vijf minuten te laat, tot ergernis van Wendy draaide zij het terrein op. Hier werden we hartelijk ontvangen door Marq Desom. Hij nam ons mee de velden in en liet ons de kelders zien.

Als je in Luxemburg bent, moet ik eerlijk bekennen, denk ik niet gelijk aan wijn.

Maar er worden toch nog ongeveer 10 miljoen flessen wijn gemaakt op 1.256 hectare.

Luxemburg kent veel kleine wijngaarden. Van de ongeveer 500 verschillende wijngaarden in Luxemburg behoort twee derde toe aan één van de zes coöperaties. Wijnboeren laten de druiven groeien en verkopen de oogst door  aan een wijnmaker Men telt negen belangrijke druiven-

soorten- Riesling, Pinot noir, Pinotblanc, Pinot gris, Gewürztraminer, Auxerrois, Rivaner, Elbling en de Chardonnay.

Na diverse stille wijnen liet Marq ons 2 mousserende wijnen proeven. Als eerste de Perlé Vin pétaillant. Gemaakt volgens de cuve close methode. Lichtgele kleur en vage mousse. Ik mag het niet zeggen maar zo’n wijn die je niet snel zal vergeten. Ik gok een minuut of 5. Dit was niet het hoogtepuntje van de proeverij. En net toe ik wilde ageren schonk Marq snel de tweede in.

Een Blancs des Blancs Cuveé Spéciale. Lichtgele kleur en mooi licht parelend. Frisse aroma’s in de neus met noties van appel, peer en citrus. Droog, soepel, evenwichtig en fruitig in de mond met een lange afdronk. Kortom,  in tegenstelling tot de Perlé, geen straf.

“Leuk hè”:begon Marq.

Dit was nu de reden waarom we deze wijn niet meer voeren. Tja, bedacht ik mezelf. Wijn is net als voetbal, blijkbaar heeft iedereen er verstand van. Maar hier zie je eigenlijk dat het een boeren product is. En dat soms iets lukt en soms niet. Ik kreeg diep respect voor de man die wijn maken als heel eenvoudig wist te brengen. Mij lukt het niet in ieder geval.

Wen gebaarde ons al, er moesten dingen van het lijstje afgevinkt worden. Terug in de auto ben ik maar met uitbuiken en het verwerken van alle indrukken begonnen.

Een geweldig setje al met al. En zo kan je blij zijn in het leven dat je sommige mensen leert kennen.